- Voetaandoeningen overig

Eelt (callus)

Eelt aan de voeten dient als bescherming. Aanwezigheid van eelt aan de voeten is daarom een gezond iets. Het wordt pas een probleem als er te veel eelt ontstaat wat dan weer kan leiden tot klachten als pijn, kloven of een likdoorn. Eeltvorming op de huid is een natuurlijke reactie op te veel druk of wrijving en als een soort verdedigingsmechanisme ontstaat er een natuurlijke verdikking van de huid. Pathologisch eelt is een abnormale verdikking van de hoornlaag (hyperkeratose). Dit eelt kan verwijderd worden.

Hoornnagel (hypertrofische nagel oftwel onychausis)

Elke nagelaandoening waarbij de nagel eruitziet alsof deze van kalk is gemaakt wordt in de volksmond doorgaans een “kalknagel” genoemd. Nagels bestaan niet uit kalk, maar uit hoorn, ofwel keratine. De term “kalknagel” is puur op de uiterlijke kenmerken van de aandoening gebaseerd. De term kalknagel wordt gebruikt voor zowel een hoornnagel als een schimmelnagel. Wanneer een kalknagel wordt veroorzaakt door een verstoorde hoorngroei (hypertrofische nagel of onychausis) spreken we van een hoornnagel. Hoornnagel: Een verdikte nagel door overmatige aanmaak van keratine of hoorn. Schimmelnagel: Een vervormde en verkleurde nagel door toedoen van een schimmelinfectie. Een hoornnagel kan overigens geïnfecteerd raken met een schimmel; zodoende kan een combinatie van hoornnagel + schimmelnagel ontstaan. Een hoornnagel vormt zich doordat de verschillende hoornlagen waaruit een nagel is opgebouwd over elkaar heen groeien. Hierdoor ontstaat een verdikking van de nagel. De eigenschappen van een hoornnagel zijn: uiterlijk van kalk, dikker dan gewoonlijk, stugger dan gewoonlijk, bros & breekbaar oppervlak, geelachtige tot bruine verkleuringen. Een hoornnagel komt veruit het meeste voor en is niet besmettelijk, in tegenstelling tot de schimmelnagel die dus wel besmettelijk is. Een verstoorde hoornproductie (met een kalknagel of hoornnagel tot gevolg) kan op verschillende manieren ontstaan. De bekendste oorzaken van hoornnagels zijn als volgt: Ouderdom, slechte doorbloeding, beknelde of vernauwde bloedvaten krappe schoenen, letsel aan de teen. Een kalknagel of hoornnagel kun je dunner veilen of frezen, maar groeit in veel gevallen telkens weer terug. Een regelmatige behandeling door een pedicure is dan ook een absolute aanrader.

Gebarsten hielkloven (ragaden)

Een kloof kan ontstaan door overdreven verweking of door een verdroging van de huid. Vochtige of weke kloven tussen de tenen ontstaan door overmatige transpiratie of langdurig contact met water. De huid verweekt en raakt hierdoor gemakkelijker beschadigd. Dit is een ideale omgeving voor voetschimmel, een belangrijke oorzaak van vochtige kloven in voeten. Kloven in de hielen zijn meestal een gevolg van uitdroging. De huid van de voeten bevat van nature weinig talgkliertjes en droogt daarom snel uit. Een droge huid is minder elastisch waardoor de huid bij belasting niet soepel kan meebuigen. Hierdoor barst de huid en ontstaan er kloven. De randen van de kloven zijn eeltig en hard. Onderin de kloof is de huid juist erg dun en kan de kloof gaan bloeden. Bij voortdurende belasting – door veel staan of lopen – kunnen kloven in de voeten dieper worden en gaan ontsteken. In dit stadium zijn kloven vaak een behoorlijk pijnlijke aandoening. Eelt met kloven komen veelal op de hiel voor. Het eelt is erg brokkelig en kan gemakkelijk barsten wat pijnklachten kan veroorzaken.

Ingroeiende nagel (pseudo unguis incarnatus)

Een ingroeiende nagel komt het meest voor aan de grote tenen. Een ingroeiende nagel heeft een nagelrand of nagelpunt die in de nagelplooi drukt en daardoor pijnklachten geeft. In een volgende fase zal de nagel de huid binnendringen en hier een ontsteking veroorzaken. De grootste risicofactoren voor het ontstaan van ingroeiende teennagels is druk door slecht passende schoenen, het verkeerd – te kort – knippen van nagels en een weke nagelomgeving door veel baden of transpiratie. Zijwaartse druk van te smalle schoenen dringt de nagelwal over de nagel heen. Bovenwaartse druk door schoenen met te weinig ruimte in hoogte voor de tenen duwt de nagel dieper in het nagelbed. Als de nagel te kort wordt geknipt geeft dat schijnbaar een verlichting vanwege drukvermindering maar meestal zijn dan de gevolgen erger dan de kwaal. Het zachte gedeelte van de teentop kan zich dan over de teennagel krullen zodat het ingroeien weer opnieuw begint. Nagels hebben juist een beschermende werking voor de zachte teentoppen.

Likdoorn (clavus)

De likdoorn is een sterk verhoornd deel van de huid, met een kleine en diepe kern. Deze wordt geleidelijk gevormd door druk en/of wrijving op dat huiddeel. Veelal veroorzaakt door schoeisel of afwijkingen aan de stand van de botten en voeten. Bij de behandeling zal ik het overtollige eelt dat zich rondom de likdoorn heeft gevormd verwijderen. Daarna kan de likdoorn worden verwijderd. Het kan zo zijn dat de behandeling later herhaald moet worden omdat de likdoorn te diep zit. Vaak betreft het dan een likdoorn die al langer bestaat. In de tussenliggende periode “zakt” de likdoorn dan als het ware naar de oppervlakte. In een volgende behandeling kan de likdoorn over het algemeen volledig worden verwijderd.

Voetwrat (verruca)

Wratten worden door een virus veroorzaakt en zijn dus besmettelijk. Ze worden veelal opgedaan in (bijvoorbeeld) zwembaden en sportzalen of door het passen van schoenen met blote voeten. Een wrat is een goedaardige woekering van het epitheel van de huid. Doordat er bloedvaatjes in meegroeien, kan een wrat gemakkelijk bloeden. Als de wratten zich onder de voet bevinden kunnen ze erg pijnlijk zijn. Voetzoolwratten zijn vaak met een laagje eelt bedekt en lijken daardoor nogal eens op een likdoorn. Eén van de verschillen tussen likdoorn en voetzoolwrat is dat de wrat pijn geeft bij zijwaartse druk (knijpen) en de likdoorn bij druk van boven. Behandeling: Alleen een arts kan bepalen of het inderdaad een voetzoolwrat is of een andere aandoening. De arts kan de wrat verwijderen door middel van een vloeibare stikstof behandeling. Bij voetzoolwratten is de voet bij deze behandeling nogal pijnlijk gedurende een paar dagen. De voetverzorger kan ook voetzoolwratten verwijderen, maar pas na overleg met de arts. In dat geval kan de behandeling effectief uitgevoerd worden met een chemische pakking. Om de pijn te verzachten kan de voetverzorger de wrat drukvrij leggen door middel van polstermateriaal of een feedbackzool. Een nadeel van deze behandeling is dat de patiënt 6 tot 7 dagen niet kan douchen en dat de wratten terug kunnen komen.